Դուխը հենց այն է, որ դու քեզ տիրապետում ես, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ քո դիմացինը անտակտ կատակ է անում՝ փորձելով ավելի լավը թվալ: Հասկացող մարդու համար, ինքն իրեն դնում վատ վիճակի մեջ, իսկ դու իրեն օգնում ես այդ իրավիճակից դուրս գալ:
Դուխը այն է, երբ դու քո վիպենդրյոժը կամ լավ տղա երևալը առավել չես դնում, քան քո երկիրը կամ քեզ:
Դուխը այն է, երբ քո հյուրի սխալը տեսնում ու ժպտում ես, քանզի ինքնավստահ ես քո ուժի և ինքդ քեզ վրա:
Իսկ հետագան տեխնիկայի և ժամանակի հարց է:
Իսկ սա Սիմոնյանի նույն գրառումն է՝ փոփոխված
