Ադրբեջանական կողմը որքան էլ արդարանա ու «անվտանգության երաշխիքներ» տա Հենրիխ Մխիթարյանին, միևնույն է՝ ակնհայտ է, որ այդ երկրում առկա հայատյացության բարձր մակարդակը ստիպեց Մխիթարյանին հրաժարվել Բաքու մեկնելուց:
Խնդրեմ, կից ներկայացնում եմ մեկ օրինակ հենց Մխիթարյանի մասին: Դեռ 2013 թվականին ադրբեջանական vesti.az լրատվամիջոցը նյութ էր հրապարակել, որի մեջ կար հետևյալ հատվածը.
«Մենք չենք ասում, թե Մխիթարյանն ու Մովսիսյանը անտաղանդ խաղացողներ են: Ճիշտ հակառակը, ոչ ոք չի կարող վիճարկել նրանց տաղանդը նույնիսկ այն դեպքում, երբ նրանք ունեն մեկ բացասական կողմ՝ նրանց բախտը չի բերել հայ ծնվելու հարցում...»
Եվ սա գրել է կարծիք ձևավորող լրատվամիջոցի հեղինակներից մեկը:
Այս օրինակը զետեղվել է ԱՀ Մարդու իրավունքների պաշտպանի՝ 2018թ. հրապարակված հատուկ զեկույցում՝
Ադրբեջանում հայատյացության քաղաքականության վերաբերյալ:
Հ.Գ. միայն վերջերս է լրատվամիջոցը հեռացրել այդ նյութը՝ հավանաբար Մխիթարյանի շուրջ բարձրացված սկանդալի պատճառով: Փաստորեն, փորձել են մաքրել իրենց հայատյաց հետքերը, բայց չի ստացվել...
ՄԻՊ հատուկ զեկույցը հայատյացության վերաբերյալ՝ այստեղ
