Արագած լեռ, գեղանի լեռ,
Ո՞վ է ննջել քո ուսին,
Մի՞թե յարդ դարեր հետո
Եկավ հասավ մուրազին...
Մի՞թե սերը սահման չունի,
Երբեք նա կանգ չի առնի.
Բաժանումին, տարածությանն,
Ամենին դեմ կկանգնի...
Մի՞թե նույնիսկ ժամանակը,
Որ զորեղ է ամենից,
Նահանջել է, քարացել է
Սիրո մեղմիկ համբույրից...
Եվա Ալեքսանյան
