Վիլարիի կարծիքով, հայ-թաթարական արյունոտ ընդհարումները՝ «...դրանք սովորական ազգամիջյան բախումներ չէին, այլ ավելի լայն առումով՝ դա համընդհանուր հակամարտության մի դրվագ էր, որը ընդանում էր Ռուսական կայսրությունում. մի կողմից՝ ժամանակակից առաջադիմական գաղափարները կրողներն էին (հայերը), իսկ մյուս կողմից՝ ասիական միջնադարյան բռնատիրության կողմնակիցները (կովկասյան թաթարները)»:
Լուիջի Վիլարին մասնավորապես այսպիսի մի կարևոր դիտարկում է անում. «...թաթարների մտավորականությունը մոլի հակահայկական է և ամբողջությամբ վայելում է ցարական (ռուսական) կառավարության աջակցությունը, որն իր հերթին ընկալում է թաթարներին որպես տարածաշրջանում իրենց համար կայուն հակակշիռ՝ ազգային ազատագրական և սոցիալիստական ազատությունների գաղափարներով տոգորված հայերին հնազանդեցնելու համար»:
