-Ուսուցիչ, ես արդեն մեկ տարի է ինչ ապրում են քեզ հետ, բայց այս մեկ տարվա ընթացքում կտարում եմ միայն տնային գործեր: Ե՞րբ ես ինձ սովորեցնելու, չէ որ ես դրա համար եմ եկել:
-Ունեցիր համբերություն, դեռ դրա ժամանակը չէ,- պատասխանեց ուսուցիչը:
Գնա նեքևի ձորը և այնտեղ ծառ տնկիր, աճեցրու այն, իսկ ես կմտածեմ:
Երկար ու դժվար ճանապարհ անցավ աշակերտը, մինչև հասավ ձորի ներքևը: Ճանապարհին նա տնկեց փոքրիկ տնկի:
Այդ պահից հետո նա օրական երկու անգամ գալիս էր ծառը ջրելու: Տարվա ցանկացած եղանակին նա գնում էր: Տղան գնում էր վաղ առավոտյան և վերադառնում էր ուշ երեկոյան ուժասպառ եղած:
Եվ մի օր նա չվերադարձավ.....
Որպեսզի խնամեր ծառը և ամեն օր այդքան ժամանակ և ուժ չօգտագործեր, նա մի փոքրիկ խրճիթ կառուցեց ծառի մոտ: Եվ օրական երկու անգամ ջրում էր ծառը...
Անցավ մեկ տարի:
Նրա ջանքերը ապարդյուն չանցան: Ծառը մեծացավ և ամուր արմատներ գցեց: Մի օր դուրս եկավ խրճիթից և տեսավ իր ուսուցչին՝ նստած ծառի տակ:
-Ուսուցի՜չ,- ուրախացավ աշակերտը,- որքան ուրախ եմ քեզ կրկին տեսնելու համար:
Ես պետք է ներողություն խնդրեմ քեզանից, որ չկարողացա դառնալ քո աշակերտը, հոսախաբ արեցի քեզ: Դուք մտածել եք, որ ես թույլ եմ և դրա համար եմ գնացել հեռու ապրելու: Բայց ես պետք է խնամեյի իմ ծառը: Շատ ժամանակ և էներգիա էի ծախսում, դրա համար կառուցեցի այս խրճիթը:
Եվ դժվար թե ինձ հետ վերցնես:
Լսելով աշակետի խոսքերը ծերունին ասաց,- հենց այս տարի դու քո աճեցրած ծառի հետ սովորեցիր շատ բաներ....
Քո ծառը խոսում է հենց քո պատրաստվածության մասին: Նայիր, երբ դու տնկեցիր տնկին, այն շատ փոքր էր: Նրա ճյուղերը և արմետները բարակ էին և ոչ դիմացկուն: Բայց դու մշակեցիր այն և ամրացրիր: Դու էլ նման ես քո ծառի պատմությանը՝ թույլ էիր, իսկ հիամ ուժեղ և ամուր:
Դու այս ծառով մեծ գիտելիքներ և փորձ ես ձեռք բերել.
Ծառի արմատները – քո պատասխանատվությունն է
ցողունը-քո համբերությունը
ճյուղերը- հանգստությունդ
տերևները- գիտելիքներդ.....
