Բարությունը ուժի, այլ ոչ թե թուլության նշան է: ՈՒժեղ մարդը դրսևորում է մեծահոգություն, մեծ բարություն, իսկ թույլ մարդը լինում է բարի լոկ խոսքով և, որպես կանոն, անգործունյա՝ արարքներում:
Բարության ամենաբարձր աստիճանը դա, երբ մարդը ոչ մի անձնական նպատակ չի հետապնդում, չի սպասում ո՛չ պարգևատրման, ո՛չ էլ շնորհակալության, այլ բարություն է անում ներքին պահանջմունքով, որովհետև այլ կերպ չի կարող լինել:
