Թբիլիսիի Սուրբ Գեվորգ եկեղեցու վերականգնման արարողության ժամանակ տեղի ունեցած բողոքի ակցիայի, «Այո»-յի եվ «Ոչ»-ի ճամբարի գործունեության, սահմանադրական փոփոխությունների եվ այլ կարեվոր հարցերի շուրջ զրույց ՀՀ ԱԺ պատգամավոր Շիրակ Թորոսյանի հետ:
Թբիլիսիի Սուրբ Գեվորգ եկեղեցու վերականգնման արարողության ժամանակ ՀՀ ԱԺ պատգամավոր Զարուհի Փոստանջյանը եւ մի քանի այլ հայ գործիչներ եկեղեցու մյուս կողմում ՀՀ նախագահի դեմ բողոքի ակցիա էին նախաձեռնել, ի՞նչպես եք վերաբերվում նմանատիպ ակցիաներին, երբ բողոքի ցույցերը դուրս են գալիս երկրի սահմաններից դուրս:
Անկեղծ ասած այդ ցույցի մասին մանրամասն տեղեկություններ չունեմ, բայց որոշ լուրեր լսել եմ: Կարծում եմ, որ երբ Հայաստանի քաղաքական խնդիրները Հայաստանի սահմաններից դուրս են գալիս, արդեն ներքաղաքական խնդիրները պիտի մոռանանք եւ հանդես գանք համազգային շահերով եւ նպատակներով: Ես բազմիցս ականատես եմ եղել մեր ընդդիմադիր գործիչների շատ ճիշտ, հայակենտրոն վարքին ու պահվածքին՝ մեր արտասահմանյան գործուղումների ժամանակ: Այդ կարգի միջոցառումների ժամանակ քաղաքական ակցիաներ իրականացնելը,մեղմ ասած, ճիշտ չէ: Ես հարգում եմ բոլորի քաղաքական հայացքները՝ անկախ այն հանգամանքից դրանք ինձ համար ընդունելի են, թե ոչ, սակայն կարող եմ հարգել գաղափարները, բայց գործողությունները չընդունել, որովհետեւ այդ գործողությունները ոչ իրենց, ոչ էլ մեր պետության հեղինակությանը նպաստ չեն բերում: Սովորաբար այլ երկրներ այցելությունների ժամանակ քաղաքացիական ակցիաներ կազմակերպում են այդ երկրների քաղաքացիները, եթե օրինակ մի երկրի նախագահ այցելում է մեկ այլ երկիր, որտեղ իր անընդունելի քաղաքական ռազմավարության համար կարող են ինչ-որ ցույցեր կազմակերպել, բայց սա կարծես թե նախադեպը չունեցող դեպքր էր, ամեն դեպքում ինքս երբեք չեմ լսել, որ նմանատիպ այլ բան տեղի ունեցած լիներ:
Այս ակցիան կա՞րող է ազդեցություն ունենալ Հայաստանի նկատմամբ վրացիների ունեցած վերաբերմունքի վրա:
Ամենեւին: Եթե ունենա էլ, ապա վստահաբար կարող եմ ասել, որ այն շատ աննշան կլինի: Ակցիան Վրաստանի իշխանությունների դեմ չի եղել, հետեւաբար որեւէ լուրջ խնդիր չեմ տեսնում:
Սահմանադրական փոփոխությունների դեմ պայքարող ուժերի գործունեությունն ի՞նչպես կգնահատեք: «Ոչ»-ի գաղափարն առաջ տանելու համար արդյոք ճիշտ մարտավարություն են ընտրել:
Չեմ ուզում գնահատական հնչեցնել այլ ուժերի գաղափարների եւ վարքագծերի վերաբերյալ, բայց այնուամենայնիվ, նշեմ, որ իմ կողմից դրանք անընդունելի են, թեեւ հարգում եմ այլ տեսակետներ եւ գաղափարներ: Ընդհակառակը, պետք է իրական գաղափարակիրներին աջակցենք, խթանենք, որպեսզի հանրությունը կարողանա գնահատական տալ այդ մարդկանց գործողություններին: Այլակարծության առումով այսօր Հայաստանը բավական լուրջ առաջընթաց է ապրում:
«Ոչ»-ի ճակատ, «Ոտքի Հայաստան», նախորդ շրջանում «Դեմ եմ» հոսանքի թանկացման դեմ պայքարի մասնակիցներ՝ բոլորի գործողությունները ընդունելի են, եթե դրանք օրենքի եւ սահմանադրության շրջանակներում են, այլոց իրավունքները չեն ոտնահարում:
Հայաստանը պատրա՞ստ է անցում կատարել խորհրդարանական կառավարման ձեւին՝ ունե՞նք ձեվավորված կուսակցական համակարգ:
Հայաստանում կուսակցական համակարգը դեռ կատարյալ չէ: Սա գալիս է նաեւ գործող սահմանադրությունից, քանզի առաջնային դեմքը մեր երկրում, ըստ սահմանադրության, առաջնային մանդատ ունեցող նախագահն է եղել: Ըստ սահմանադրության, 5 տարով է ընտրվում նախագահը եւ գրեթե անսահման լիազորություններ ունի: Այս դեպքում խոսել կուսակցությունների ամբողջական կայացման մասին ավելորդ է: Սահմանադրական փոփոխությունները մեզ հնարավորություն կտան աստիճանաբար կարգավորել կուսակցական համակարգը: Խորհրդարանական կառավարման մոդելի դեպքում առաջին պլան է գալիս արդեն պառլամենտը, ինչը հնարավորություն կտա զարգացնել կուսակցական համակարգը:
Շարունակությունը կարդացեք «Անալիտիկ» շաբաթաթերթում
