Սեպտեմբերի վերջին Ռուսաստանն ուղղակիորեն ներգրավվեց Սիրիայում ընթացող պատերազմին՝ Մերձավոր Արեւելքում ձեւավորելով նոր ռազմաքաղաքական իրավիճակ եւ ուժերի նոր կշիռ Սիրիայում:
Ռուսաստանի ակտիվ ներգրավումը պատերազմին պրոասադական դիրքերից դեմ է գնում Թուրքիայի շահերին եւ մերձավորարեւելյան քաղաքականությունը, ինչն Անկարան իր քայլերով ու խոսքերով չի էլ պատրաստվում թաքցնել:
Այն, որ Ռուսաստանն ու Թուրքիան հակադիր բեւեռներում էին սիրիական հակամարտության ողջ ընթացքում, նորություն չէ:
Այնուամենայնիվ, արտաքին ճակատում այս տարաձայնությունը Մոսկվային եւ Անկարային չէր խանգարում զարգացնել հարաբերությունները՝ շեշտը դնելով տնտեսական համագործակցության խորացման վրա:
Նույն ուկրաինական ճգնաժամը, հատկապես Ղրիմի հարցում հակադիր տեսակետներն ու մոտեցումները չէին խանգարում, որպեսզի ՌԴ-ն Թուրքիայում կառուցի այդ երկրի առաջին ատոմակայանը, ավելի մեծ թվով ռուսաստանցի զբոսաշրջիկներ այցելեն Թուրքիա, թուրքական ընկերությունները շինարարությամբ զբաղվեն Ռուսաստանում, ինչպես նաեւ կողմերը մտածեն ռուսաստանյան վառելիքի համար Թուրքիան տարանցիկ երկրի վերածելու մասին:
Սակայն, օդային հարվածների տեսքով ռուսաստանյան անմիջական միջամտությունը Սիրիայի պատերազմին փոխեց նաեւ տնտեսական գործոնով պայմանավորված ռուս-թուրքական արտաքնապես զուսպ հարաբերությունները՝ բավական սրելով դրանք եւ տարաձայնություններն ավելի հանրային ու ակնհայտ դարձնելով:
Իհարկե, Թուրքիան Սիրիայում իր հաշվարկներն ու շահերն ունի, որոնք սկսվում եւ ավարտվում են Սիրիայի նախագահ Բաշար Ասադին տապալելու մոլուցքով: Ասադի փոխարեն Սիրիայում պետք է իշխանության գային այնպիսի ուժեր, որոնք կլինեին թուրքական ազդեցության գոտում եւ հնարավորություն կտային Անկարային ավելի ազատ ու վստահ զգալ հարաբերություններ կառուցելիս հյուսիսային հարեւանի հետ, որի հետ թուրքական պետությունը կիսում է իր ամենաերկար ցամաքային սահմանը:
Թուրքիան ձգտում է նաեւ Սիրիայի հյուսիսում ստեղծել բուֆերային գոտի, որտեղ կտարածվի թուրքական ազդեցությունը: Սիրիական հակամարտությունում Թուրքիայի քաղաքականության առաջնային խնդիրներից են նաեւ քրդերը, որոնք ստեղծված իրավիճակում փորձեր էին կատարում ինքնավարություն ձեռք բերելու ուղղությամբ, ինչը հիվանդագին է ընկալվում Թուրքիայում, որի համար էլ վերջին տասնամյակներին քրդական հարցը խնդիրների խնդիրն է մեր արեւմտյան հարեւանի համար:
Ամփոփելով՝ պետք է ասել, որ Թուրքիայի համար Սիրիայի հակամարտությունը լրջագույն կարեւորություն է կրում, ուստի այս ճակատում ցանկացած զարգացում իր ազդեցությունն է թողում Անկարայի քաղաքականության վրա:
Հարցազրույցն ամբողջությամբ կարդացեք «Անալիտիկ» շաբաթաթերթում
