Եթե թուրքական զորքերը ներխուժեն Սիրիա ու ռազմական գործողություններ սկսեն ռուսական օդուժի դեմ, ապա Մոսկվան բոլոր հիմքերը կունենա մետաղաջարդոնի վերածել սիրիական սահմանն անցած թուրքական զրահատեխնիկան: Նման պարագայում Թուրքիան չի կարող հույսեր փայփայել ՆԱՏՕ-ի օժանդակությանը: Վարշավայի փոխօգնության պայմանագրի կետերը չեն կարող իրականություն դառնալ, քանի որ բացակայում է Թուրքիայի նկատմամբ ագրեսիայի իրողությունը:
Հարց է ծագում, ինչպիսի՞ն կլինի այս դեպքում ՆԱՏՕ-ի արձագանքը:
Այն, որ Ալյանսը ռազմական գործողություններ կծավալի ներկա փուլում՝ անիրական է, քանի որ ՆԱՏՕ-ի անդամ մի շարք երկրներ կարող են ընդհանրապես հրաժարվել նման արկածախնդրությունից, եւ նույնիսկ Վաշինգտոնի ճնշման պայմաններում, միայն թուրքական նկրտումներին հագուրդ տալու համար, չեն ցանկանա հակամարտության մեջ մտնել Ռուսաստանի հետ:
Մյուս կողմից, եթե ՆԱՏՕ-ն մնա դիտողի դիրքում, ապա դա սեպ կխրի նրա ներսում ու կասկածի տակ կդնի այլանսի գոյության անհրաժեշտությունը:
Այսպիսով նման իրավիճակում երկու տարբերակն էլ անարդյունավետ է: Միանգամայն պարզ է, որ Ռուսաստան-Թուրքիա հակամարտությունը շահեկան է միայն ԱՄՆ-ին, սակայն քանի դեռ չի վերածվել լայնամասշտաբ պատերազմի: Վաշինգտոնը սրելով Ռուսաստան-Թուրքիա հակամարտությունը, վերջին հաշվով կստիպի թուրքերին հրաժարվել ինտերվենցիայի բոլոր ծրագրերից:
Վերոհիշյալ փաստարկներն ապացուցում են, որ հասարակ լոգիկայից առաջնորդվելով թուրքական ներխուժում Սիրիա տեղի չի ունենա:
Բայց եկեք չմոռանանք Էրդողանի անհավասարակշիռ վարքագիծն, ով կարող է ինքնուրույն որոշում կայացնել ու առանց գործընկերների հավանության զորքեր տեղաշարժել Սիրիա: Եւ եթե սեփական գեներալները չկարողանան նրան հետ պահել, ապա այստեղ ամեն բան կախված կլինի Մոսկվայի դիրքորոշումից:
Եթե ռուսական զորքերը Սիրիայում ջարդուփշուր անեն թուրքական զորքերին, ապա դաշնակիցները ստիպված են լինելու Էրդողանին ականջներից բռնած դուրս քաշել Սիրիայից, հավանաբար նաեւ՝ Անկարայից: Հակառակ պարագայում, եթե Մոսկվան թուլություն դրսեւորի, ապա Էրդողանը կդառնա հերոս, իսկ Կրեմլը ստիպված կլինի հեռանալ նախ Սիրիայից, իսկ ապա ողջ հետխորհրդային տարածաշրջանից:
