Բարի օր Հասարակություն Հարցազրույց Մշակույթ 

Ռեժիսոր Արեն Մալաքյանը՝ «Երիտասարդական կինոալիք» նախաձեռնության և ոլորտի խնդիրների մասին

Analitik.am -ի զրուցակիցն է կինոռեժիսոր Արեն Մալաքյանը:

Ինչո՞վ է պայմանավորված հենց այս ոլորտում գործենեություն ծավալելու ընտրությունը:

Կինոյով հետաքրքրվել եմ դպրոցի տարիներից սկսած, մոտավորապես 16 տարեկանում: Հետո, երբ ուզում էի ընդունվել Բժշկական համալսարան, հենց այդ տարիներից սկսած ավելի մեծացավ հետաքրքրությունը կինոյի նկատմամբ:

2014 – ին նկարահանեցիք  «Աղջիկը լուսնի վրա» վավերագրական ֆիլմը, որն արժանացավ 5 մրցանակի, նաև ցուցադրվեց «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնում: Ինչպե՞ս առաջացավ մտահաղացումը և ո՞րն է այս ֆիլմի խորհուրդը:

Այդպիսի ներկայացում կար, նույն անունով՝ «Աղջիկը լուսնի վրա», որում հաշմանդամները պետք է պարեին պրոֆեսիոնալ պարողների հետ, ես էլ այդ ժամանակ ուսանող էի,ուսանում էի Էդգար Բաղդասարյանի մոտ, և հենց ինքն էլ պատմեց ներկայացման մասին: Ինձ անչափ հետաքրքրեց այդ միտքը և սկսեցինք այդ ներկայացման հիման վրա նկարել ֆիլմը:

Գիտենք նաև, որ ուսանողական տարիներին նկարահանել եք ևս երեք ֆիլմ: Ըստ ձեզ, ի՞նչ ազդեցություն ունեցան հայ երիտասարդ կինոռեժիսոր Արեն Մալաքյանի ֆիլմերը մարդկանց վրա:

Ֆիլմերը, որոնք ստեղծել եմ, այն մասշտաբի ֆիլմեր չէին, որ հիմա խոսենք դրանց ազդեցության մասին, հնարավոր է ինչ որ մարդկանց հուզել են կամ դուր չեն եկել այդ ֆիլմերը, նույնիսկ հնարավոր է շատերին ջղայնացրել են, ամեն դեպքում տարբեր արձագանքներ են եղել: Իհարկե, հնարավոր եմ համարում, որ «Աղջիկը լուսնի վրա» ֆիլմը հուզական ազդեցություն ունենում է մարդկանց վրա, բայց գլոբալ ազդեցության մասին չեմ կարող խոսել, քանի որ, եթե խոսում ենք գլոբալ ազդեցության մասին, իմ դեպքում, դեռ այնպիսի գործ չունեմ ստեղծած, որ վստահ խոսեմ գլոբալ ազդեցություն վերաբերյալ:

Ինչպե՞ս եք տեսնում հայ կինոարտադրության ապագան մեր երկրում և ովքե՞ր մեծ դեր ունեն կամ կարող են ունենալ այս ոլորտի զարգացման մեջ:

Հայաստանում կինոարտադրությունը շատ վատ վիճակում է: Վերջերս շատ եմ խոսում դրա մասին, քանի որ մենք՝ երիտասարդներով ստեղծել ենք «Երիտասարդական կինոալիք» նախաձեռնությունը և այն ստեղծվել է նրա համար, որպեսզի փորձենք լրացնել այդ բացերը, որն իր հերթին գալիս է թե ինստիտուտից, որտեղ կրթական մեխանիզմները շատ սխալ են ձևավորվում և թե ընդհանուր միջավայրից, որը շատ փակ է, այսինքն կինոյի ոլորտի աշխատողների, ընդ որում կինոռեժիսորների մտածողությունը, որ երկար տարիներ շատ փակ և սեղմված վիճակում է եղել և այդպիսի հեղափոխական կամ այնպիսի ֆիլմեր, որոնք կարող էին աշխարհը գրավել, չեղան: Մեր մոտ եղան առանձին դեպքեր, որոնք ձևավորեցին ընդհանուր հայկական կինո: Հայկական կինոն մինչև հիմա այդպես էլ չի ձևավորվել, իսկ «Երիտասարդական կինոալիք» -ն  իր նախաձեռնություններով փորձում է ինչ-որ շարժում սկսել, որը կարող է տարիներ հետո ինչ-որ էֆեկտ տալ, բայց դա միայն երիտասարդական կինոալիքը չպետք է անի: Հիմա օրինակ, շատ ակտիվ սկսել է գործել կինոմիությունը՝ ի դեմս Հարություն Խաչատրյանի, ումից ես շատ շնորհակալ եմ, որովհետև նա ուշադրություն դարձրեց թե այս երիտասարդական ալիքին, թե փորձեց համոզել մարդկանց,նախարարին, որ պետք է բյուջեից երիտասարդների համար գումար առանձնացնել, ի վերջո հասանք նրան, որ 30% -ը կտրամադրվի դեբյուտային կինոյի զարգացմանը: Այսինքն՝ այդ քայլերը մեխանիզմներ են, որ եթե գործի չդրվի, հայկական կինո այդպես էլ չի ձևավորվի: Իհարկե, կլինեն անհատ ռեժիսորներ, ովքեր կունենան առանձին ֆիլմեր, սակայն շարժում չի լինի:

Հե՞շտ է աշխատել մի երկրում, որտեղ կինռեժիսորների թիվն օր օրի ավելանում է:

Կինոռեժիսորների թիվն օր օրի է ավելանում ամբողջ աշխարհում, իսկ մեր երկրում, այո, ճիշտ եք, ավելանում են, բայց տեսեք, խնդիրն այն է, որ երբ  մարդիկ ժապավենով էին նկարում, մի տեսակ անհասանելիություն կար, մանավանդ սովետական շրջանում, մինչև ռեժիսորին ֆիլմ էին տալիս հոգին հանում էին, իսկ հիմա տեխնոլոգիաները փոխվել են, թվային տեխնիկան մուտք է գործել մեր կյանք և ով ուզում ֆիլմ է նկարում: Հարցն իրականում այլ է, Էդգար Բաղդասարյանը լավ խոսք ունի,ասում է. «Բոլորի տանն էլ թուղթ ու գրիչ կա, բայց ոչ բոլորն են գրողներ», այսինքն հիմա, բոլորն ունեն հնարավորություն ֆիլմ նկարելու, ասում են՝ ես կինոռեժիսոր եմ, բայց հարցը միայն նկարելով չի: Կինոն ավելի շատ այն է, ինչ կատարվում է քո հանդիսատեսի հետ էկրանից այն կողմ, եթե ցույց տվածդ ֆիլմից հետո  ոչինչ չի կատարվում, ուրեմն դեռ կինոռեժիսոր դառնալու ճանապարհին ես:

Ի՞նչը կփոխեիք մեր քաղաքում և հայի մտածողության մեջ:

Մեր քաղաքում շատ բան կփոխեի, բայց դա երկար ժամանակ կտևեր, իսկ եթե հնարավորություն լիներ մի վայրկյանում փոխել, լրիվ ուրիշ բան եմ պատկերացնում, իմ կարծիքով՝ փոփոխության արդյունքում բնությունն ավելի շատ կլիներ մեր քաղաքում: Իսկ մտածողության մեջ հիմնականում կփոխեի այն կարծրատիպերը, այն քարացած մտածողությունը, որից ես ինքս շատ մեծ դժվարությամբ փորձել եմ ազատվել ու հիմա դեռ ազատվում եմ, որովհետև ես ինքս էլ այդ միջավայրի և այդ կարծրատիպերի կրողներից մեկն եմ: Լավ գիտեմ, թե դա ինչ ազդեցություն է ունենում արվեստի և ստեղծագործությունների վրա: Մինչև չազատվես դրանից, հույսեր պետք է չունենաս, որ ինչ-որ բան կարող ես ստեղծել: Ավելի բաց ու ավելի լայն մտածողություն կուզեմ լինի մեր մեջ:

Իսկ միջազգային կինո հարթակում   ֆիլմ նկարելու նախագծեր ունե՞ք:

Մի նախագիծ ունենք՝ համագործակցում ենք կինոռեժիսոր Վահագն Խաչատրյանի հետ: Երկուսով ստեղծել ենք մի նախագիծ, որը փորձում ենք դուրս հանել միջազգային հարթակ: Ամսի 22-ին Կիևում տեղի կունենա «Docudays UA» փառատոնը, որի շրջանակներում հնարավոր է ֆինանսավորում և համագործակցություն: Հիմա փորձում ենք հենց նմանատիպ միջազգային հարթակներում ներկայացնել մեր նախագծերը:

Ի՞նչ կասեք սկսնակ հայ կինոռեժիսորներին, ո՞րն է այս ասպարեզում հաջողության գլխավոր պայմանը:

Ես ինքս դեռ այդ հարցին ուզում եմ պատասխանել, դա այնքան սուբյեկտիվ է, որովհետև ամեն ռեժիսոր իր ճանապարհն ունի: Դա կախված է նրանից, թե ինչ միջավայրում ես մեծացել, ուր ես գնացել, ինչ ես տեսել, ինչ ես զգացել, այդ ամեն ինչի ազդեցությունները ստեղծում են որոշակի ճանապարհ: Եվ եթե ես պատմեմ իմ օրինակը կամ հաջողության տեսլականը, միևնույն է դա ուրիշի դեպքում 90% -ով չի աշխատի:

Յանա Մարտիրոսյան 

  • 58
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  •  
  •  
    59
    Shares

Related Articles