Այս ընտրություններից հետո ակտիվ քաղաքական կյանքը ոչ թե վերջանում է, այլ ճիշտ հակառակը՝ սկսվում է և այն շարունակվելու է ոչ թե պառլամենտում, այլ պառլամենտից դուրս, քանի որ այս խորհրդարանը հեղափոխության առումով օպորտունիստական է լինելու:
Հիմնական քաղաքական դիսկուրսը լինելու է իշխանափոխությունն իրական հեղափոխության վերածելը:
Հեղափոխությունները սկսվում են կաբինետներից ու շարունակվում փողոցում: «Կաբինետային» բաղադրիչը չի իրականացվում, այսինքն իշխանության են գալիս հեղափոխության օպորտունիստները: Դա է ապագա քաղաքական գործընթացների պարադիգման:
Իսկ որն է իրական հեղափոխության օրակարգը:
-Սահմանադրության փոփոխությունը` նախագահի լիազորությունների ավելացում վարչապետին հակակշիռներ ստեղծելու համար:
-Խորհրդարանի դերի բարձրացում՝ նախարարների ու դեսպանների նշանակումների պարտադիր վավերացումը խորհրդարանի կողմից:
-ԱԱԾ-ի և Ոստիկանության նախարարությունների վերածելը, որպեսզի հաշվետու լինեն խորհրդարանին:
-Դատական համակարգի ռեֆորմներ, գուցե հանրաքվեի միջոցով դատավորական կորպուսի արմատական փոփոխության հնարավորության ստեղծում:
-Բազմաչարչար Ընտրական Օրենսգրքի փոփոխություն՝ ռեյտինգային համակարգի վերացմամբ և օրենսգրքի պարզեցմամբ:
-Կուսակցությունների մասին նոր օրենքի ընդունում՝ պարտադիր վերագրացմամբ, ներկուսակցական ժողովրդավարության հաստատմամբ և կուսակցության մեջ ավտորիտար կառավարման հնարավորության բացառմամբ:
-Հարկային Օրենսգրքին տալ սահմանադրական օրենքի կարգավիճակ (դրա նպատակի համար հիմնավորման կարիք կա, հիմա չեմ գրում դրա մասին):
-Ուղիղ ժողովրդավարության մեխանիզմների հաստատում: Այս կետն ավելի մանրամասն է պետք ներկայացնել, դա հետո:
Ցուցակը չեմ շարունակում ձեր համբերությունը չչարաշահելու համար:
Հիմնականում այն կետերն են, որից ՔՊ-ն հրաժարվել է, այսինքն հեղափոխության օրակարգը չի կատարվում: Կարճ ասած հեղափոխության ընկած դրոշը պետք է բարձրացվի:
Քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյան
