Այս նկարով Պիկասոն ցանկացել է ցույց տալ, թե որքան դաժան և կործանարար են 20-րդ դարի պատերազմները, և կտավը կարծես բողոք լինի, որը ուղղված է պատերազմների դեմ: Չնայած նկարի հանճարեղությանը, երբ նկար ցուցադրվեց, շատերը, նույնիսկ արվեստաբանները, չգնահատեցին այն, և նկարը չարթնացրեց պատերազմ տեսած մարդկանց աչքերում այն փիլիսոփայությունը, ինչը իր նկարում արտահայտել էր Պիկասոն:
20-րդ դարում Իսպանիայում տեղի ունեցած քաղաքացիական պատերազմը մոտ կես միլիոն մարդու մահվան պատճառ դարձավ: Երեք տարի տևած պատերազմը աղետալի էր, ռազմական գործողությունները ուղղված էին խաղաղ բնակչության դեմ:
Այս վայրագության համառոտ պատկերումը Պաբլո Պիկասոյի «Գեռնիկա» նկարում է: Սև ու սպիտակ գույներով նկարված «Գեռնիկա» նկարում կերպարները դաժան ու դժբախտ են կործանարար պատերազմի պատճառով:
Նկարը բաղկացած է կենդանական կերպարանքով տարբեր մարդկանց պատկերներից: Այստեղ արտահայտվում է մարդկանց կենդանական բնույթը, որ առաջանում է, երբ մարդն ունենում է կորստի զգացում, ամեն կերպ փորձելով փրկել սիրելիին ու իրեն՝ մարդու մեջ արթնացնում է գազանային բնազդը, կերպարային ապշած և վախեցած դեմքերը ֆիզիկական և հոգևոր ցավ են արտահայտում: Կտավի կենտրոնում՝
սպտաիկ ֆոնի վրա պատկերված տառերը խորհրդանշում են գիրը` արվեստը, երևույթներ, որ անմարդկային ողբերգության մեջ կորցնում են իրենց արժեքն ու կարևորությունը:
Նկարի ձախ հատվածում պատկերված կինն է, որի ձեռքին մահացած երեխա կա, կինը հուսահատ նայում է վերև, կարծես աղերսում է Աստծուն, հարցնում, թե ինչի համար կորցրեց իր զավակին, նրա ողբը անասահման է:
Նկարի վերևում լույսն է, որը ոչ ոք չի նկատում, չկա ոչ մի հայացք, որ ուղղված է դեպի լույսը, որովհետև պատերազմը մարդկանց մեջ սպանել է ապրելու ու դեպի լույսը, բարին գնալու ցանկությունը:
Լույսը այստեղ խորհրդանշական է, այստեղ այն կյանքի սիմվոլն է, որն ամենավերևում է, բայց որին ոչ ոք չի նկատում:
