Եվրոպական գծանկարն ունի շուրջ յոթ հարյուր տարվա պատմություն: Այդ ժամանակահատվածում բազմիցս փոխվել են նրա բնույթը, տեխնոլոգիական միջոցները, խնդիրները, նաև` հարաբերությունը կերպարվեստի այլ տեսակների հետ:
Արվեստաբանության մեջ գործածվող «գծանկար» հասկացությունը միանշանակ չէ: Այն կարող է նշանակել և ձևին` գծանկարին, տիրապետելու նկարչի ունակությունը, և հատուկ տեխնիկա: Գծանկարի զարգացման ընթացքում շրջադարձային է եղել թղթի օգտագործումը, որը Եվրոպայում հայտնվել է XI-XII դարերում. լինելով տասն անգամ ավելի էժան, XIV դարում փոխարինել է նկարիչների կիրառած մագաղաթին:
Թուղթը նպաստել է փորձնական, օժանդակ նկարների ստեղծմանը: Նկարիչը հնարավորություն է ստացել աշխատելու ավելի ազատ, առավել ինքնատիպ, ինչն էլ նպաստել է սեփական ոճի ու արտահայտչական լեզվի ձևավորմանը: Աճել է նաև գծանկարների քանակը, այնուհետ, դրանք գնահատվում էին որպես ինքնուրույն արժեք: Ամենավաղ գծանկարներն այժմյան ըմբռնմամբ վերաբերվում են XV դարին:
Համաձայն ընդունված կարծիքի` եվրոպական գծանկարը ծնունդ է առել Իտալիայում, իսկ ձևավորվել ու ծաղկում է ապրել Վերածննդի ժամանակաշրջանում, երբ արվեստում տեղի ունեցան նոր փոփոխություններ` պայմանավորված ժամանակի նվաճումներով: Գծանկարը դարձավ արվեստի առանձին տեսակ և լիապես դրսևորվեց իր ողջ բազմազանությամբ:
