Սերը մարդկային գոյության խնդրի լուծումն է: Այն մարդկային ամենախորհրդավոր զգացմունքներից մեկն է: Սիրո առեղծվածներից մեկը նրա երկակի օպտիկան է, որը ծնվում է սիրող մարդու ենթագիտակցության մեջ: Այս օպտիկան հեռադիտակի նման խիստ մեծացնում է սիրած մարդու արժանիքները և փոքրացնում թերությունները: Այդ իսկ պատճառով սերը միաժամանակ և զգացմունք է և պատրանք: Մենք իդեալականացնում ենք մեր սիրելիին և նրան վերագրում այնպիսի դրական հատկանիշներ, որոնք նրան բնորոշ չեն և անտեսում ենք այնպիսի բացասական կողմեր, որոնք նա ունի:
Շատերի համար սիրո խնդիրն այն է, թե ինչպես լինել սիրված, և հաճախ անտեսվում է այն հարցը, թե ինչպես սիրել: Չէ որ սերը երկկողմանի է և մեր սիրված լինելու ձգտումը պետք է համադրվի սիրելու ձգտման հետ: Սերը մեզ օգնում է ազատվել մենակության զգացումից, ինչը մարդկանց այդքան սարսափեցնում է:
Կան սիրո տարբեր տեսակներ, որոնց ծանոթանալով՝ մենք կարող ենք հասկանալ, թե մեր շրջապատում ում ինչպիսի սիրով ենք սիրում:
Էրոս -նշանակում է զգացմունք, հիացական սեր է, մարմանական և հոգեկան կիրք: Այստեղ սիրողը կենտրոնացած է ոչ այդքան սիրո օբյեկտի, որքն սեփական Ես-ի վրա:
Ֆիլա- ընկերական սեր է, մոտավորապես այն է, ինչ մենք հասկանում ենք ընկերություն կամ բարեկամություն ասելով: Միմյանց նկատմամբ այսպիսի զգացմունք ունեցող մարդիկ հավանում են իրար և ցանկանում են համատեղ գործունեություն ծավալել:
Ագապե- նշանակում է բանական սեր. մարդասիրական և հոգևոր սեր է: Այն կառուցված է հանդուրժողականության և փոխադարձ հարգանքի վրա: Այն ի տարբերություն էրոս-ի կոնտրոնացած է դիմացինի, այլ ոչ թե սեփական Ես-ի վրա:
Ստորգե - նշանակում է սեր, որը կապ ունի օրգանական, ժառանգական գործոնների հետ: Այն ամուր սեր է և դիմանում է բաժանմանը: Այսպիսի սիրո մեջ մարդը գտնում է հանգստություն և վստահություն:
Հովսեփյան Սյուզաննա
