Հունվարի 26-ին ԵԽԽՎ-ում նախատեսվում է քննարկել երկու զեկույց, որոնք ունեն հակահայկական բովանդակություն: Դրանք են՝ բրիտանացի խորհրդարանական Ռոբերտ Ուոլթերի` «Բռնության աճը Լեռնային Ղարաբաղում և Ադրբեջանի մյուս օկուպացված տարածքներում» և Բոսնիայի ու Հերցեգովինայի ներկայացուցիչ Միլիցա Մարկովիչի` «Ադրբեջանի սահմանամերձ բնակավայրերի բնակիչները կանխամտածված կերպով զրկվում են ջրից» զեկույցները:
Հիշեցնենք, որ Հայ դատի Եվրոպայի գրասենյակը այս ելույթների դեմ նախաձեռնել է ստորագրահավաք:
Այդ ստորագրահավաքին կմիանան նաև Հայաստանից:
Այս թեմայի վերաբերյալ Analitik.am-ի թղթակիցը զրուցել է քաղաքագետ Արմեն Բադալյանի հետ:
-Պարո՛ն Բադալյան, Ուոլթերի և Մարկովիչի հակահայկական ելույթներն ի՞նչ ազդեցություն կունենան մեր երկրի արտաքին ու ներքին քաղաքականության վրա:
-ԵԽԽՎ-ի այդ բանաձևերը անմիջական կիրառման ուժ չունեն: Այսինքն՝ դա չի նշանակում, որ եթե այդ բանաձևերն ընդունվեցին, պարտադիր կատարման ենթակա են այս կամ այն երկրի համար: Բայց պետք է ասեմ, որ այդ բանաձևերը կարծիք են ձևավորում կոնկրետ երկրի նկատմամբ: Այս պարագայում եվրոպացիները Հայաստանը կարող են ընկալել որպես մի երկիր, որն ‹‹օկուպացրել է›› ադրբեջանական տարածքները: Իսկ այդ կարծիքն, ուզենք թե չուզենք, տեղափոխվում է այլ կառույցներ, օրինակ՝ Եվրամիություն: Այսինքն՝ այդ հայտարարությունները անպայման կազդեն Հայաստան-Եվրամիություն հարաբերությունների վրա:
-Իսկ ի՞նչ կարծիք ունեք ստորագրահավաքի վերաբերյալ:
-Ընդհանդապես նման դեպքերում պետք է ակտիվ քաղաքականություն իրականացնել: Այս խնդրով պետք է զբաղվի Արտաքին գործերի նախարարությունը: Այդ կառույցը պետք է զբաղվի այնպիսի գործունեությամբ, որը թույլ չի տա ընդունել այսպիսի բանաձևեր: Արտգործնախարարությունն այդ հարցով, կարելի է ասել, չի զբաղվում, բայց, իհարկե, հայտարարում է, թե զբաղվում է: Բայց նրանց գործունեության արդյունքը զրոյական է: Իսկ ստորագրահավաքը մեծ նշանակություն չի կարող ունենալ: Անշուշտ, ստորագրահավաքին կարող են ԵԽԽՎ-ից պատգամավորներ միանալ, բայց դա էական նշանակություն չի կարող ունենալ այս բանաձևերը չանցկացնելու կամ կասեցնելու հարցում: Այնտեղ ուրիշ քաղաքական գործընթացներ են տեղի ունենում: Այդ պարագայում ստորագրահավաքի կազմակերպումն էական նշանակություն չի ունենա: Դա Հայաստանի քաղաքական ուժերի կողմից կարող է որպես PR ներկայացվել, որ ցույց տան, ասեն՝ տեսե՛ք, մենք պայքարում ենք այս բանաձևերի դեմ, մենք դրանք կժխտենք... Այսինքն՝ այդ ստորագրահավաքը ներհայաստանյան RP-ի համար է օգտագործվելու: ԵԽԽՎ-ն այն կառույցը չէ, որտեղ կարելի է ինչ-որ ստորագրահավաքներով մտնել ու հարցեր կարգավորել կամ այս պարագայում՝ դրական արդյունքի հասնել:
-Լեռնային Ղարաբաղի կարգավորման հարցում այս ելույթներն ինչ-որ հիմնաքարային նշանակություն կունենա՞ն:
-Անմիջականորեն չի կարող ազդել Լեռնային Ղարաբաղի հիմնահարցի կարգավորման վրա: Պարզապես ժամանակի ընթացքում այսպիսի կարծիքները սկսում են ազդել: Իսկ թե դրանք հետագայում ինչ ազդեցություն կունենան... Այս հարցին պատասխանելու համար լուրջ հետազոտություններ պետք է արվի:
Հարցազրույցը վարեց Հասմիկ Բալեյանը
